Buurman en buurman

Ook mijn buurman houdt van klassiekers. Een junior moet het worden, een Alfa Giulia GT junior, ook 'Bertone' genoemd. Ondanks dat hij al heel wat Opels heeft versleten, heeft hij het hart toch op de goede plek zitten. Maar hij wil niet gaan restaureren, nee, daar moet je hobby aan hebben ...
Mijn hobby vordert, maar langzaam. De bumper ontleedt, ontroest en de tere delen in de menie gezet. Er zit een barst in het plastic, maar ik kan mijn champagne onderdelendepot nog eens nazien op een beter exemplaar. Die heeft wel een fikse tik gehad, tijdens een kleine carambolage in de stad. Maar ik moet het bekijken. Ik zal die overigens snel eens uit elkaar moeten draaien om inzicht te krijgen in de hoeveelheid gave onderdelen die daar nog aanzitten. Ik denk dat ik het plaatwerk zal gaan verpatsen, maar de rest weet ik nog niet. Ik kan niet alles in de kelder leggen. En wat mijn QV betreft heb ik ook een hard hoofd in een eventuele restauratie. Als ik zelf zou kunnen lassen, maakte mij dat niet zoveel uit, dan kan ik prutsen totdat ik een ons weeg, maar als ik op anderen aangewezen moet blijven, is het onbegonnen werk. Toch maar nog eens informeren naar een lascursus in Maaseik, bij St. Jan. Goede degelijke cursus voor redelijk geld. Maar dan wordt het wel leuk, die hobby.
Buurman wil eerst een tuinhuisje, zijn keuken verbouwen en dan de tuin opknappen. Over hobby gesproken.
Tulipo

1 op 70

Vandaag heb ik een paar uur geprutst aan de zopas gedemonteerde voorbumper. Het ding stond sinds de demontage buiten en vanmiddag heb ik de ophanging aan de binnenkatn van de bumper eens uitelkaar gehaald. Ook hier de nodige roest, maar het viel alleszins mee. Een paar schroeven losgedraaid en de ijzeren strip eens goed geschuurd, evenals de bevestigingsijzers. Het werkje kon ik niet helemaal ongestoord doen omdat mijn buurjongen aan het prutsen was aan zijn motorfiets. Maar hij en zijn vriend zijn nog wat onervaren in het klussen en beginnen lustig aan de demontage van een achterkant van een snelle motor en komen dan allerlei onverwachte zaken tegen. Buurman springt natuurlijk graag bij en helpt een handje, schroefje hier, plaatje daar en van die dingen.
Ik heb me nooit met motorfietstechniek beziggehouden, maar ik leerde vandaag dat dit exemplaar (een Yamaha R6) 600 cc nodig heeft om 120 pk te leveren. Het apparaat weegt 165 kg en gaat ongekend hard. Het is interessant te weten, als je die cijfers vergelijkt met bijvoorbeeld onze QV: 1700 cc, 118 pk, 900 kg en 195 km/u top (in goede tijden). Maar moderne auto's gaan daar licht overheen, bijvoorbeeld de FIAT 500: 1300 cc, 120 pk, ternauwernood 1000 kg en heel hard. Blijkt dat lichtere auto's sneller rijden. Kijk maar eens naar de onderstaande foto (het lijkt wel een Panhard 24 in rood of wit), en vooral naar de filosofie erachter:



Loremo: 2 cilinder turbodiesel, 20 pk, 450 kg en 160 km/uur. Verbruik 1,5 liter per 100 km! Die gaat het worden in 2009. (voor slechts 11.000 euri). Dat komt al aardig in de buurt van die Yamaha R6.
Naar Loremo
Tulipo

De bumper

Vandaag had ik een dagje vrij. Vanmorgen hebben we een lentewandeling gedaan met de klas van onze dochter, vanmiddag lekker prutsen aan de blauwe. Ik had met Jan de lasser gebeld over hoe te slijpen rond de vrijgelegde roestgaten (zie hiervoor), en mij instructies laten geven; zo recht mogelijk en alle roest weghalen. Dat leek simpel. Dat heb ik geprobeerd, maar ik had steeds in het achterhoofd de woorden van Jan: "Als het niet lukt, dan zal ik het wel doen". Geen goede gedachten als je voor de eerste keer de slijptol in je geliefde old- of beter youngtimer gaat zetten. Het resultaat was dan ook hier en daar een paar rechte snedes, die weinig zullen uitmaken op het werk dat gedaan moet worden. Ik ben bang dat ik teveel weghaal of onvakkundig gaten maak die dan met veel capriolen weer gelast moeten worden. Dan maar de voorbumper die al lang half vast hangt, losgemaakt. Geen grote opgave, hier en daar een schroefje doorslijpen dat toch moervast geroest is en het ding afpakken.
En ook een vrije blik op de onderkant van de voor- spatborden, 'niet sglechkt' voor een auto van 18 jaar oud!

De volgende stap zal zijn toch maar Jan te roepen en de zaak professioneel te laten dichtmaken.
Tulipo

Forza Alfa!

Vandaag niet veel uitgespookt, morgen gaat het gebeuren.
Wel een leuk prulletje gemaakt.
Tulipo

Testrijden

Waarom een nieuwe? De QV is verreweg op de hond; oplappen zal pieken gaan kosten. Pieken die we beter in de blauwe heer willen steken. Maar toch willen we niet zonder vervoer, betrouwbaar vervoer! Keuze numer twee: Fiat Multipla 1.6 16v ELX. (nummer 1 was een Fiat Marea 2.0 ELX. Even nog uitleggen waarom een Fiat. Het is een bijzonder creatief merk met een degelijke uistraling, eigenwijs en sportief genoeg om aan onze wensen te voldoen en praktisch genoeg om voor ons in aanmerking te komen. Lancia is ook een aardig merk, maar niet echt praktisch in de modelvoering. De enige serieuze Alfa die voor vervanging in aanmerking komt, de 156 SW is gewoon nog te duur).
Multipla: Wat een auto. Zes zitplaatsen in twee rijden verdeeld, een supergrote achterklep, makkelijke individueel te verwijderen stoelen en alle serieuze opties, zoals daar zijn: airco, stuurbekrachtiging en (deze) met trekhaak. Electrische ramen, airbags en ABS is meegenomen. Maar leuk ook om in te rijden, stuurt lekker licht en tegen de verwachting in, het ding weegt 1275 kg, met een 1600 motor toch nog aardig pittig. In verhouding tot een tweeliter Espace is de Multipla nog een rappe sprinter. Een rondje gemaakt rond Venlo, samen met Marianne die nog meer onder de indruk was dan ik. Zij had de auto het liefst meteen meegenomen (zie foto). Maar als met de Marea, die ik het liefst meteen had laten inpakken, hebben we een paar dagen bedenktijd gevraagd. Waarom nu toch geen nieuwe?
We zijn niet goed bezig, we moeten gewoon doorwerken aan die blauwe heer en niet te lang naar andere auto's kijken. Die blauwe is heel goed te maken en voor minder centen dan een Multipla, Marea of Mini.
Dus geen gezeik, aan de bak en werken aan die SW. Morgen begin ik weer; voorbumper verwijderen.
Tulipo

D'n hiemel

Vorige week de hemel verwijderd.
Niet de echte, natuurlijk. Nee, de binnenbekleding van het dak uit de blauwe heer. Dat ging goed en was nodig. In de achterste hoek van het dak zitten een paar lelijke plekjes die ik zo beter kan bereiken en behandelen. En passant de deurrubbers eens losgehad. Alles zag er heel netjes uit, op hier en daar een naad die beroest is.
Deze hemel is echt smerig door de vorige eigenaar, een zware roker, die daarom volgens mij naar de echte hemel moet zijn gegaan of binnenkort zal gaan. Gelukkig heb ik nog een reservehemel uit mijn champagne-SW. Die staat nog steeds te wacchten op ontleding, maar daarvoor zal ik eerst de blauwe heer gerepareerd meoten hebben. Bruikbare vitale delen uit de champagne-SW ga ik dan pas overhevelen. Onze kelder kan dat momenteel niet aan, die is al behoorlijk opgestockt met SW-delen. De rest gaat in de verkoop.
Ik vraag mij af of er nog veel type-II delen gevraagd of aangeboden worden. Er staat momenteeel een 89-er 1.7 QV SW te koop op www.mobile.de ergens achter Osnabrueck; 650 euri. Schijnt een Zwitserse import te zijn, want naar mijn weten zijn deze in Duitsland en ook in Nederland niet geleverd. alfa was de tijd toch al ver vooruit met een snelle en sportieve bestelwagen. Tegenwoordig zie je niet anders, als je al een echte combi-variant kunt krijgen. Iedereen roept toch tegenwoordig om een monospace: de Scenics, Zafira's, C- en S-max'en, Espace's en Touaregs zijn niet meer aan te slepen. De enige echt originele uitschieter blijft naar mijn smaak dan toch de Multipla. Wat een leuk ding, je kunt er met drie personen voorin zitten! Fiat is toch wel de koning onder de autocreateurs, kan Renault roepen wat wil.
Maar goed, het werk vordert, maar langzaam. Ik doe mijn best.

Tulipo

Oh, onze lokale frietboer rijdt de naar mijn idee perfecte Alfa. Alleen die wielen, daar ben ik nog niet helemaal uit ...

Gevoelig plekje

Vandaag een uurtje gewerkt aan de bumperophanging van de Vlaamse blauwe heer. Vooral aan de linkerkant was de vloer onder de het bevestigingsijzer doorgeroest. Dat komt bij de oudere types 33 helaas veelvuldig voor. Bij de door Pininfarina maatgemaakte SW's ook. Nu blijkt hoe de constructie van de SW is ten opzichte van de normale hatchback; de vloerplaat is met een 15 cm verlengd (op de foto te zien aan de naad rechts van de vier gaten in de vloer), met daarop de nieuwe achtersteven van de SW. Die blijkt overigens ook niet geheel roestvrij. Condens heeft hier huisgehouden in de lasnaden en de moeilijke hoekjes. Voor het eerst heb ik vandaag gekeken onder, of beter boven, de hemel. In de rechterhoek boven de klepscharnier zat ook een plekje dat bijzondere aandacht verdient. Daaronder, boven het rechterachterlicht was al eens door de vorige eigenaar onderhanden genomen, maar dat was maar provisorisch. Dat moet beter kunnen, en ik zal Jan daartoe eens braaf moeten vragen, want het is een moeilijk bereikbaar punt.

Voor het eerst de flex erin gezet en wel in de wielkasten aan de rechterkant. Daar moet ik nog mee leren omgaan, dat gaat razendsnel, en voordat je het weet heb je een gat waar je met paard en wagen in kan draaien. Voordat ik daar mee verder ga, ga ik eens wat oefenen op die dorpels, dat is groot en overzichtelijk. De rem-en benzineleidingen eronder wel eerst even weghalen! Ik zal Jan nog maar eens bellen om te vragen hoe precies te werk te gaan.

Alles gaat veel langzamer dan gehoopt. Tijd, of het gebrek daaraan, is voorlopig nog mijn grootste probleem. Maar lichaamsbeweging is essentieel en daarom heb ik vanmiddag mijn rode kanonskogel nog eens uitgelaten; die hangt nu weer schoon aan de haak, in tegenstelling tot mijn jack, dat nog in de was zal moeten.

Tulipo