De tank en de schotten

Vandaag de hele dag gekloot om de benzine op een normale manier bij de carburatuers te krijgen. Gisteravond had ik de benzine al afgetapt, wat niet altijd een prettig werkje is. Gelukkig had ik van buurman Mike een slangetje gekregen en daarmee lukte het goed. Vanmorgen begon het met demonteren van de tank (met hulp van mijn lieftallige assistente Kiki) en een poging de onderdoorvoeringen van de schotten in de tank door te prikken naar het kleine bakje. Dat bleek een illusie. De gaatjes waren open en het bakje kreeg benzine vanuit de tank en er liep benzine uit het bakje naar de tank. Het proleem leek dus ergens anders te zitten. De montage van de tank onder de auto was snel weer gereed. Met een beetje benzine op de carburateurs en een frisse opgeladen accu uit de 146 weer geprobeerd. Niente!

Gelukkig was buurman Mike even overgestoken en samen hebben we de diagnose nog eens scherp gesteld. Er kwam alleen lucht. De leidingen naar de tank, onder de zijkant van de auto had ik al eens getest op (lucht)lekkage. Het euvel moest dus liggen in de tank zelf. Er bleek gewoonweg geen benzine aan het einde van de leiding te zitten, alsof de tank leeg was. De aanzuigpijp bleek ook lang genoeg en goed egemonteerd.. De benzineverklikker in de auto gaf ook aan dat de tank leeg was, terwijl er toch 20 liter Euro95 in zaten.

Een wijze Alfist heeft ooit gezegd: het moet niet te gemakkelijk gaan, anders ben je te snel klaar.

Gelukkig heb ik de redelijk goede tank van mijn grijze SW nog. die heeft slechts oppervlakkige roest en is van binnen beter dan de tank die er nu onder ligt. Schuren, Brunoxen, spuiten. Gelukkig heb ik nog even tijd.

Wie bewaart, heeft wat: de oude tank uit de grijze komt nog van pas.

Testrijden

Waarom een nieuwe? De QV is verreweg op de hond; oplappen zal pieken gaan kosten. Pieken die we beter in de blauwe heer willen steken. Maar toch willen we niet zonder vervoer, betrouwbaar vervoer! Keuze numer twee: Fiat Multipla 1.6 16v ELX. (nummer 1 was een Fiat Marea 2.0 ELX. Even nog uitleggen waarom een Fiat. Het is een bijzonder creatief merk met een degelijke uistraling, eigenwijs en sportief genoeg om aan onze wensen te voldoen en praktisch genoeg om voor ons in aanmerking te komen. Lancia is ook een aardig merk, maar niet echt praktisch in de modelvoering. De enige serieuze Alfa die voor vervanging in aanmerking komt, de 156 SW is gewoon nog te duur).
Multipla: Wat een auto. Zes zitplaatsen in twee rijden verdeeld, een supergrote achterklep, makkelijke individueel te verwijderen stoelen en alle serieuze opties, zoals daar zijn: airco, stuurbekrachtiging en (deze) met trekhaak. Electrische ramen, airbags en ABS is meegenomen. Maar leuk ook om in te rijden, stuurt lekker licht en tegen de verwachting in, het ding weegt 1275 kg, met een 1600 motor toch nog aardig pittig. In verhouding tot een tweeliter Espace is de Multipla nog een rappe sprinter. Een rondje gemaakt rond Venlo, samen met Marianne die nog meer onder de indruk was dan ik. Zij had de auto het liefst meteen meegenomen (zie foto). Maar als met de Marea, die ik het liefst meteen had laten inpakken, hebben we een paar dagen bedenktijd gevraagd. Waarom nu toch geen nieuwe?
We zijn niet goed bezig, we moeten gewoon doorwerken aan die blauwe heer en niet te lang naar andere auto's kijken. Die blauwe is heel goed te maken en voor minder centen dan een Multipla, Marea of Mini.
Dus geen gezeik, aan de bak en werken aan die SW. Morgen begin ik weer; voorbumper verwijderen.
Tulipo

Gevoelig plekje

Vandaag een uurtje gewerkt aan de bumperophanging van de Vlaamse blauwe heer. Vooral aan de linkerkant was de vloer onder de het bevestigingsijzer doorgeroest. Dat komt bij de oudere types 33 helaas veelvuldig voor. Bij de door Pininfarina maatgemaakte SW's ook. Nu blijkt hoe de constructie van de SW is ten opzichte van de normale hatchback; de vloerplaat is met een 15 cm verlengd (op de foto te zien aan de naad rechts van de vier gaten in de vloer), met daarop de nieuwe achtersteven van de SW. Die blijkt overigens ook niet geheel roestvrij. Condens heeft hier huisgehouden in de lasnaden en de moeilijke hoekjes. Voor het eerst heb ik vandaag gekeken onder, of beter boven, de hemel. In de rechterhoek boven de klepscharnier zat ook een plekje dat bijzondere aandacht verdient. Daaronder, boven het rechterachterlicht was al eens door de vorige eigenaar onderhanden genomen, maar dat was maar provisorisch. Dat moet beter kunnen, en ik zal Jan daartoe eens braaf moeten vragen, want het is een moeilijk bereikbaar punt.

Voor het eerst de flex erin gezet en wel in de wielkasten aan de rechterkant. Daar moet ik nog mee leren omgaan, dat gaat razendsnel, en voordat je het weet heb je een gat waar je met paard en wagen in kan draaien. Voordat ik daar mee verder ga, ga ik eens wat oefenen op die dorpels, dat is groot en overzichtelijk. De rem-en benzineleidingen eronder wel eerst even weghalen! Ik zal Jan nog maar eens bellen om te vragen hoe precies te werk te gaan.

Alles gaat veel langzamer dan gehoopt. Tijd, of het gebrek daaraan, is voorlopig nog mijn grootste probleem. Maar lichaamsbeweging is essentieel en daarom heb ik vanmiddag mijn rode kanonskogel nog eens uitgelaten; die hangt nu weer schoon aan de haak, in tegenstelling tot mijn jack, dat nog in de was zal moeten.

Tulipo