Het schiet nog steeds niet echt op

Ja, het restaureren van een auto is een karaktertest: je legt jezelf een opdracht op die niet normaal is. Het restaureren van een auto is voor een kantoorpikkie niet de dagelijkse praktijk en vergt veel van je vaardigheden, fysiek maar vooral mentaal. Het vinden van oplossingen voor allerlei problemen, vergt veel van je creatieve vermogen en van je doorzettingsvermogen. Ik ben u op een punt dat ik uit het dal klim en weer een slag wil gaan maken. Ook qua fondsen ziet ht er weer wat gunstiger uit.
Het lassen is nog steeds niet gebeurd en ik twijfel of ik iets met de bedrading zal doen. Het zwakke punt van de 33 is wel de bedrading, dus die wil ik eigenlijk graag vernieuwen. Dat moet nu gebeuren. Het blok van de QV moet nagezien worden, in ieder geval schoon weer vlot gemaakt worden. Inlepelen in de blauwe en aanpassen aan de nieuwe omgeving. Ik wil ook graag nieuwe, zwaardere remklauwen a la QV, maar ik weet nog niet welke. Maar hij moet beter gaan remmen, z`eker met dat megablok van de QV.
Ik heb van de zomer niet veel voor en ik heb zicht op een extra zakcentje. Ik wil van die brede wielen af, ik vind het te veel geweld doen aan de lijn van de 33. Ook van de serie III.
Nu goed, aan het werk.

Rooje en nieuwjaar

Vandaag eindelijk weer eens aan de 33 gewerkt. De verkeerde, de Rooje. Ik heb de winterbanden eronder gelegd en een ritje gemaakt naar Heinsberg. Liep lekker, niet zo hard geveerd, maar het blijft een 1300. De blauwe heer staat maar wat, en het werk schiet niet op. 2007 zou het jaar van de Sportwagon worden. Nou mooi niet! Ik heb mijn tijd verdaan aan een jubileumboek en wat ruzie gemaakt over onnozele zaken. het boek is nu klaar, maar het jaar is ook om. We gaan op 2008 af en de blauwe staat al weer een half jaar langer stil. Tijd voor actie en vernieuwing van het goede voornemen van afgelopen jaar:
2008 het jaar van de Sportwagon!
Ik moet me ertoe aanzetten mijn werk vast te leggen in deze blog, dan komt er van werken ook iets. Deze week ga ik maar weer eens de balans opmaken, de stand van zaken opnemen, En dan aan het werk.

Het blok

Hij is weg en ik mis hem. Een beetje. De QV is heengegaan in vrede op een regenachtige avond zijn de Billyboys hem komen ophalen en hebben hem heengedragen. Voorgoed. Zijn hart heb ik bewaard. Het staat in mijn garage, naast de wasbak en zal op een gepast moment tevoorschijn worden getoverd om weer opnieuw dienst te gaan doen in de blauwe. Nieuw leven voor de QV. Ik hb er spijt van dat ik de QV met remklauwen heb weggedaan. Ik wilde hem rollend de deur uitdoen, om de billyboys niet al te zeer op te zadelen met lastige kwesties. Maar dat was natuurlijk stom. die jongens halen een pak ijzer op, gratis en hoeven er niets voor te doen. De remklauwen zijn ATE-klauwen voor geventileerde schijven. Die schijven waren wel op, maar de klauwen waren uiteraard nog goed. Voor verbeterde remkracht zijn nieuwe klauwen te duur (300 euri), zonder schijven!
Intussen is de Rooje in reparatie; ik ben hem een trekhaak aan het verpatsen. De oude trekhaak van de QV paste niet helemaal, in ieder geval niet zonder de bumper te verzagen. een neiuwe trekhaak kost 190 euri, maar dan heb je ook een Brink. Zelf monteren is een fluitje, maar dan moet je wel de antiroestbehandeling van tere delen in de achtersteven meteeen doen. Bruime plekjes op de randen onderlangs en daar waar geboord is, meteen goed behandelen. Dan kan het beestje er weer jarenlang tegen.
Lopen doet hij inmiddels beter, die Rooje. De motor is nu lekker ingereden (stand 72600; we hebben er al ruim 1000 km mee gereden) en ik heb gisteren gemerkt dat hij ook aardig remt. Veel beter dan die serie twee modellen. Of zou dat de nieuwigheid zijn?
Als de trekhaak eronder ligt en de vakantie voorbij is, (nog anderhalve week) dan ga ik weer aan de blauwe beginnen. Ik wil hem zo opmaken dat het een QV lijkt, met stabilisatorstang voor, skirts, remklauwen(?) en motor! En gauw een beetje, want ik mis hem ...

33 x 3

Afgelopen weekend was wel heel erg decadent. Mijn gekte werd nu even eminent zichtbaar voor de buitenwereld. Mijn buurman vroeg mij vanmorgen waar 'de zwarte' is. Tja, die staat in de garage, de blauwe heer op de oprit en 'dae rooje' voor het huis.
Dat de QV zijn donorcodicil had ingvuld, is niet onopgemerkt gebleven: zijskirts, sloten, ruitenmotortjes en voorruiten, uitlaat, wielen, interieurdelen, bumper, trekhaak, grill, lichten rondom, blok! Oh, en de pas vernieuwde benzineleiding en misschien ook wel de geventileerde remschijven van voor. Van voor ook de stabilisatorstang, niet te vergeten. De kelder is propvol, de QV is kaal als een kip en gelukkig slechter dan gedacht. Maar zijn geest zal voortleven! Het blok zal worden nagezien en zal eventueel gereviseerd terugkeren in de blauwe heer. Stabilisatorstang, zijskirts en wielen maken de QV-look van de blauwe heer compleet. Tijdplan: onmogelijk aan te geven. Effect: niet te beschrijven rijgenot!
De rooje loopt soepel, trek leuk op, maar heeft veel toeren nodig om snelheid te houden. In tegenstelling tot de QV, die kwam helemaal van onderop en ging door tot 6500 toeren ... en dan dat geluid (met dank aan K&N)! Ik mis hem nu al. We moeten hem snel ontleden, het blok ligt er nog in, maar op de aandrijfassen na, is hij helemaal los. Die blauwe klaarmaken en zo snel mogelijk dat 1700 blok erin lepelen. Dan de grijze SW nog even ontleden, of verkopen: Er ligt nog een goed 1300 blok in, en is verder helemaal compleet. Met een gaaf Imola-interieur.
Of krijg ik langzaam plezier aan dat klussen? Wat komt er na 33?

Tulipo

Rooje

Tja, regelmatige lezers konden het al weten, anderen vermoeden. Al een hele tijd zijn we op zoek naar een vervanger van de QV, die sinds een jaar neit meer de aandacht kreeg die hij eigenlijk, gezien zijn historie en kwaliteiten verdiende. QV kochten we vier jaar gelden van de eerste eigenaar, een Fransman uit Brussel, met een duitse echtgenote die de auto prefereerde boven hun nagelnieuwe 147. Die Fransoos leverde de QV mooi af in Hasselt waar ik mijn SW-platen erop schroefde en naar huis gereden ben. Vier jaar trouwe dienst en nu vervangen door een type III, een rooje 1.3 nog wel. Eigenlijk is het schandalig, maar deze type III is een verhaal apart. Gekocht bij Autovedo in Echt. het ding stond al een hele tijd en ik had hem al gezien. Maar een rooje wilde ik nooit en toen ook niet. Ik had er niet meer naar gekeken, toen vorige maand Marianne meldde, die heeft een neus voor dergelijke zaken, dat hij maar 71.000 km op de teller had. Dat is niet veel voor een rooje 1.3 uit '92 en mijn interesse was nu wel gewekt. De QV gestart en naar Echt gereden voor een testrit. Marianne was helemaal in haar nopjes, ze heeft alleen maar op de parkeerplaats gereden, maar met de stuurbekrachtiging was ze meteen vertrouwd. 's-Anderendaags meteen teruggebeld en de koop gesloten. Vorige week opgehaald. Drie kleuren rood, maar deze auto is van binnen EN van buiten nog als nieuw! En servostuur, nieuwe banden, goede remmen, goede uitlaat. We zijn weer volledig mobiel.
De QV is een ander verhaal. Met enige spijt heb ik hem gestript en ben ik bezig het blok te verwijderen. De kelder raakt alweer aardig gevuld met reservedelen, maar die komen bij de SW goed van pas: skirts, stbilisatorstang voor, voorbumper, leren stuurwiel, electrische prullaria en natuurlijk de 1700-blok. Die laat ik reviseren en leg hem in de blauwe. Zo krijgt blauwe heer uit Antwerpen een donorhart van een Franse QV uit Brussel. Wacht maar eens, ls dat project klaar is, dan staat er wat moois op de oprit! Maar daartoe moet ik eerst de lasman aan het werk zetten en daarna een degelijke schoonmaak- en tectyleerbeurt laten doen. Mijn champagnegrijze SW moet dan nog wat zaakjes doneren aan de blauwe heer; een hemel, de trekhaak, de achterste zijruitjes, interieurdelen en nog wat gerief.
Ach voorlopig zijn we nog even bezig. Dat houdt ons van de straat. Voorlopig!
Tulipo

De tank

Vandaag de benzinetank verwijderd. Niet dat dat nu echt nodig was, de rem- en benzineleidingen liggen in de weg als er gelast moet gaan worden. Daarnaast kan een kleine controle van de tank en de aanvoeropening naar de tank toe, echt geen kwaad. Zeker niet bij de 33. De tankopening vertoont nog geen jeugdpuistjes, en de verwijdering van de zichtontnemende delen aan de binnenkant, leverde vooralsnog geen verontrustende beelden op. De vloer boven de tanks was overigens ook schoon. Dat kan niet gezegd worden van de ophanging van de wielen en de uiteinden van de dorpels. De ophanging van de achterwielen is tamelijk roestig en zal een grondige poetsbeurt moeten ondergaan. De dorpels, de eigenlijke reden van de hele operatie, heb ik nog ontdaan van overbodige kit en bitak, om de roestplekken bloot te leggen. en dat viel niet overmatig tegen.
De opgebokte auto is langzaam toch helemaal gestript. De tank zal ik moeten nalopen op lekkages; vol laten lopen met water. Er is behoorlijke rost aan de linkerkant van de tank, die ik kan wegschuren. Of dat gaten oplevert is te bezien. Een nieuwe tank moet ook op te sporen zijn, maar ik heb nog niets gevonden.
Morgen inspectie van de tank, opschuren wielophanging en verwijderen benzineleidingen onder de dorpels.




















Oh, gisteren naar M-Gladbach gekacheld om een Lancia Thema 2.0 16V ie SW Pininfarina te bezichtigen. Ik had zo'n bak nog nooit gezien, alleen op plaatjes, terwijl hij uit dezelfde tijd stamt als onze eigen 33 SW, en van Pininfarina is. De turk die de wagen te koop had staan, had een smoezelig zaakje aan de 'autostrada' Krefelderstrasse in Gladbach. Hij vroeg 1450 euro. Het ding startte al niet en de achterremmen zaten muurvast. Meneer had geen platen, dus we mochten alleen op de plaats van zijn bedrijf rijden, met vaste remmen ... Tjonge! Maar de Lancia was echt FANTASTISCH; nappaleren bekleding, superluxe accesoirie, airco, veel, heel veel plaats. Maar ik heb niet toegehapt. gelukkig. Marianne hielt mij tegen en dat was maar goed ook. Ik heb er ook geen spijt van, maar wat een wagen, een echte luxetank!! (Hier staat er nog eentje, nog beter). Het niet kopen van deze auto was wel weer een hele stimulans om onze eigen SW weer eens goed aan te pakken. (Maar ik hou die bakken in de gaten.)

 

Buurman en buurman

Ook mijn buurman houdt van klassiekers. Een junior moet het worden, een Alfa Giulia GT junior, ook 'Bertone' genoemd. Ondanks dat hij al heel wat Opels heeft versleten, heeft hij het hart toch op de goede plek zitten. Maar hij wil niet gaan restaureren, nee, daar moet je hobby aan hebben ...
Mijn hobby vordert, maar langzaam. De bumper ontleedt, ontroest en de tere delen in de menie gezet. Er zit een barst in het plastic, maar ik kan mijn champagne onderdelendepot nog eens nazien op een beter exemplaar. Die heeft wel een fikse tik gehad, tijdens een kleine carambolage in de stad. Maar ik moet het bekijken. Ik zal die overigens snel eens uit elkaar moeten draaien om inzicht te krijgen in de hoeveelheid gave onderdelen die daar nog aanzitten. Ik denk dat ik het plaatwerk zal gaan verpatsen, maar de rest weet ik nog niet. Ik kan niet alles in de kelder leggen. En wat mijn QV betreft heb ik ook een hard hoofd in een eventuele restauratie. Als ik zelf zou kunnen lassen, maakte mij dat niet zoveel uit, dan kan ik prutsen totdat ik een ons weeg, maar als ik op anderen aangewezen moet blijven, is het onbegonnen werk. Toch maar nog eens informeren naar een lascursus in Maaseik, bij St. Jan. Goede degelijke cursus voor redelijk geld. Maar dan wordt het wel leuk, die hobby.
Buurman wil eerst een tuinhuisje, zijn keuken verbouwen en dan de tuin opknappen. Over hobby gesproken.
Tulipo