Langzaam komt het

Zo moet-ie worden. Ondanks, of misschien dankzij mijn ziekteverzuim kan ik meters maken aan de blauwe heer. Het werkt ook wel therapeutisch, rotte zaken aanpakken, krabben, schuren, spuiten en lakken. Van niets naar iets. Dat is heilzaam en constructief. In ieder geval voor de blauwe. 

Deze plaatjes vond ik een paar jaar gelden op internet en ze hebben mijn beeld van de blauwe steeds hoog gehouden. Nu langzaam vallen de stukjes in elkaar en begint dit plaatje in mijn garage te ontstaan. Het is op beide platjes een Sportwagon QV. De onderste lijkt donkerder, maar is in de zelfde kleur en met de zelfde wielen als de mijne.

Als laatste horde komt de moteur aan de beurt. Als de QV-motor er in ligt is het knallen geblazen. En niet op de plek, zoals hieronder!

Heerlijk! 

Leiding geven

Afgelopen carnavalsweek vrij gehad. Nee, ik heb geen glas bier meer gedronken vanwege carnaval. De week werd pas leuk aan het einde, op vrijdag en zaterdag. Eindelijk vond ik de rust om nog eens aan mijn grijze SW te beginnen. Hij staat nu op de oprit, te lonken. Steeds denk ik, hij moet toch ook een keer opgeknapt worden, maar de blauwe heer moet eerst klaar en dan is de grijze al lang doorgeroest. Want roest heeft hij wel degelijk.
Maar de grijze is nu donor van de blauwe: goede remleidingen, een fijn werkend vlottertje en een redelijk frisse benzinetank, met nog tie liter benzine (minder fris). Nu had ik die tank van de blauwe heer pas vorig jaar van binnen gesealed. Maar ik weet nu in ieder geval weer hoe de leidingen er naar toe moeten lopen. Ook het interieur is nog heel aardig. Dat heb ik ooit uit een sloop Imola gehaald die nog van een kennis was geweest. Vandalen hadden over zijn 33 gelopen en de auto was total loss verklaard.
De trekhaak van de grijze heb ik ook maar even apart gelegd, misschien zijn er nog liefhebbers voor.
Maar eigenlijk is het voornaamste dat ik wil gebruiken uit de grijze de hemel... Ja, daar is niet aan te komen voor een sportwagon uit '89. En dan deze dingen nog (zie onder): benzineleidinggeleiders. Heel handig, maar niet aan te komen. Onder de grijze zitten ze nog, maar niet duurzaam bevestigd om ze weer duurzaam los te kunnen maken. Zal ik ze eruit slijpen?

Het jaar van de sportwagon

Hee hallo,
Nu dan, een eigen blog.... Moet de wereld daar blij mee zijn. We zullen zien.
In ieder geval ga ik hier voor intimi en geinteresseerden een verslag bijhouden van mijn werkzaamheden aan de Alfa 33 Sportwagon die sinds augustus in mijn garage staat te wachten op betere tijden.

Maar eerst even vooraf. Vanaf ongeveer 1996 reden we een Alfa Romeo 33 1.3 S Sportwagon, die ons eigenlijk min of meer in de schoot geworpen werd. Mijn Marianne had deze champagnegrijze bestelvariant van de 33 zien staan, ter vervanging van onze zieltogende eend uit 1985. Het ding gereden met een neef die verstand van zaken had en besloten de gok te wagen. De verkopende garage heeft de auto toen volledig nagekeken, een APK erop gezet, eens goed geboend en drie maanden garantie verleend. Na vier eenden en heel veel auto's gereden te hebben voor mijn werk, nooit zo'n fijne auto gereden. en lekker praktisch bovendien. Marianne was er meteen verliefd op.
Na ongeveer zeven jaren was echter de tijd voor vervanging rijp en ik had nu meer vermogen op het oog; een 1.7 moest er komen (1.3S heeft al 86 pk, een 1.7 nog meer!). OK, het is een hatchback uit 1987 geworden, een zwarte, uit Brussel ingevoerd en op kenteken gezet zonder enkel probleem. Een 33 1.7 QV met dubbele Webers en heel veel trekkracht, overal. Heerlijk. Van eerste eigenaar, maar had eigelijk meer onderhoud nodig dan ik eraan kon geven en zodoende is ook deze kanonskogel na drie jaren snel verouderd.
En op zoek naar een nieuwe, oude, stootten we op een blauwe Sportwagon, nu in Antwerpen, uit 1989. Strak in de lak en goed in het plaatwerk. Die staat nu in de garage, te wachten.

2007 Gaat het jaar van de Sportwagon worden. Zeker weten!
Tulipo 01012007